Waltzing along

Μόνο ο τρελός ήρθε, μου μίλησε και είπε ότι το σπίτι που βλέπω στα όνειρα μου υπάρχει.

Ότι υπάρχει ο δρόμος που οδηγεί εκεί δίπλα από τη θάλασσα

Και ότι το κορίτσι στη φωτογραφία υπάρχει

Ότι είναι ωραίο το πρόσωπο της έτσι όπως φαίνεται κάθε φορά που αστράφτει .

Bernardo Soares - Το βιβλίο της ανησυχίας (GR)

Apologies to our massive international readers.....

Παρακάτω είναι ένα απόσπασμα από το “Βιβλίο της ανησυχίας” του Bernardo Soares (ένα από τα πολλά ονόματα που χρησιμοποίησε ο Fernando Pessoa). Στο μέλλον θα μπουν πιθανά και άλλα αποσπάσματα από το βιβλίο καθώς προχωράει και αφήνει το στίγμα του...



6.


Ζήτησα τόσο λίγα απ'τη ζωή, αλλά ακόμα κι αυτά τα λίγα η ζωή μου τα αρνήθηκε. Ένα υπόλλειμα από ένα κομμάτι ήλιου, λίγη ησυχία και ένα κομμάτι ψωμί, να μη με βαραίνει πολύ η γνώση ότι υπάρχω, να μην έχω καμιά απαίτηση από τους άλλους ούτε κι αυτοί από μένα. Ακόμα κι αυτό μου το αρνήθηκαν, όπως αυτός που αρνείται να δώσει ελεημοσύνη όχι γιατι του λείπει η καλοσύνη, αλλά γιατί βαριέται να ξεκουμπώσει το παλτό του.

Γράφω, λυπημένος, στο ήσυχο δωμάτιο μου, μόνος όπως υπήρξα πάντα, μόνος όπως θα υπάρχω πάντα. Κι αναρωτιέμαι αν η φωνή μου, φαινομενικά τόσο ασήμαντη, δεν ενσαρκώνει την ουσία χιλιάδων φωνών, τη δίψα να μιλήσουν χιλιάδων ζωών, την υπομονή εκατομμυρίων ψυχών υποταγμένων σαν τη δική μου στο καθημερινό πεπρωμένο, στο ανώφελο όνειρο, στην ελπίδα ποθ δεν αφήνει ίχνη. Αυτές τις στιγμές η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά γιατί έχω συνείδηση πως υπάρχει. Ζω περισσότερο γιατί ζω πιο μεγάλα. Νιώθω στο άτομο μου μία θρυσκευτική δύναμη, κάτι σαν προσευχή, σαν κραυγή. Αλλά η αντίδραση ενάντια μου κατεβαίνει από το πνεύμα μου... Βλέπω τον εαυτό μου στον τέταρτο όροφο της Ρούα ντος Ντοραδόρες, με παρατηρώ μέσα από τον ύπνο. Κοιτάζω πάνω από το μισογραμμένο χαρτί τη μάταιη και χωρίς ομορφιά ζωή και το φτηνό τσιγάρο που καίγεται καθώς γράφω πάνω στο παλιό στυπόχαρτο. Βρίσκομαι εδώ, στον τέταρτο όροφο, να καλώ τη ζωή, να εκφράζς τι νιώθουν οι ψυχές, να κάνω πρόζα όπως οι μεγαλοφυϊες και οι διασημότητες! Ναι, εδώ βρίσκομαι!

They say the devil is paranoid

HE SMILED.
It had all been so good last night.
He had made it.
He felt vibrant, strong.
On top of his game.
Chuckles filled the empty room around him,
The cockyness of self-importance.
Oh, he was so confident, so independent.
He had even found that old Frankie 7" he had bought
From a street seller this one time.
The New York national anthem was just done spinning,
In all its cheesy glory.
He could relate.
The world was his playground.
He concentrated on his body and flexed every muscle he could muster.
One by one.
Then he threw the clock on the wall a quick glance.
He stole the time from it, as if he didn't care.
It had been nearly thirteen hours.
But he was so strong, time wasn't the matter.
He wasn't one of those people running after time, not him.
It wasn't until 2 minutes of nothingness rinsed away that he
slowly reached with shaking hands for his bundle across the table.
Full of disgust he started unfolding and preparing it.
Tears raced his face.
He couldn't bear to look at what he was doing,
Observation would mean confirmation, and that was the road to ruin.
But he also couldn't avert his gaze,
For all the loathing it filled him with.
He couldn't find a vein without looking. He just couldn't.
The little losses life handles us,
sometimes.